سوخت به عنوان یک منبع انرژی دارای ویژگی های منحصر به فرد قابل توجهی است. اول، حجم کل منبع آن محدود است. مقدار کل سوخت در نهایت تمام خواهد شد. دوم، استفاده از سوخت قابل تکرار نیست. یک طرفه و غیر قابل برگشت است. سوم، بهره وری انرژی آن پایین است. سوخت اغلب در حین استفاده دچار تلفات می شود که میزان آن بسته به روش استفاده و سطح کنترل متفاوت است. چهارم، استفاده از سوخت تأثیر منفی بر محیط زیست دارد و اغلب زباله تولید می کند که درجات مختلفی از آلودگی را ایجاد می کند.
در کوره های صنعتی، احتراق سوخت از طریق مشعل های نصب شده بر روی کوره حاصل می شود. بنابراین، عملکرد مشعل مستقیماً بر مصرف سوخت کوره تأثیر می گذارد.
بنابراین، عملکرد مشعل باید بهبود یابد. تنها با حصول اطمینان از اینکه عملکرد مشعل مطابق با ظرفیت گرمایش کوره صنعتی است و ضریب هوای اضافی پایین و پایدار را حفظ می کند، می توان بازده احتراق سوخت را به حداکثر رساند و به مشعل اجازه داد تا با دمای بالای هوای احتراق سازگار شود.
